ADAM I EWA.

uwagi: gore; wulgaryzmy

beta: nie

   Ból głowy wynikający ze zmęczenia i frustracji. Marzenie o zdrowym, głębokim śnie szyderczo rypane przez bezsenność jak dziwkę. Hałas na zewnątrz. Krzyki, zapewne kolejna nocna kłótnia w domu sąsiadów. Tykanie zegara. Brzęczenie komarzych skrzydełek. Kurewska bezsenność.
Kolejne hałasy. Tym razem głośniejsze. Odbijające się echem w jego głowie, w duecie z bólem. Obróciwszy się na drugi bok, zaciągnął kołdrę aż na samą głowę. Pieprzona bezsenność.
Zamknął oczy. Gorąco. Wypatrywany w ciemności sen nie nadchodzi. Podobno dobrym chwytem na oddanie się w objęcia morfeusza jest szklanka gorącego mleka. Czy coś takiego. Czas to wypróbować.

***

   Hałasy dobiegały tym razem z wnętrza jego domu. Czyżby znowu zapomniał zamknąć drzwi od strony tarasu i jakiś duży kundel penetruje pokoje? Jeśli to ten sam, będzie miał okazję skopać tą psią dupę za zniszczenie szafek w kuchni. Nieśpiesznie schodząc po schodach przypomniał sobie, jakich gabarytów było tamto zwierzę. Duży pies, to posiadacz dużych zębów. Lepiej się nie narażać, więc pomysł z zemstą został odrzucony. Przystanął na klatce schodowej.
Gdy nic nie mąciło ciszy przez dłuższy czas, odważył się zejść na dół. Zdenerwowanie jednak go nie opuściło, nie był w końcu pewny, czy coś (lub ktoś) nadal nie znajduje się wewnątrz. Schodząc, niechcący strącił ze ściany obraz. „Adam i Ewa”. Niechciana ozdoba szpecąca ścianę, prezent powieszony by nie sprawiać przykrości osobie darującej.
Nie zawracając sobie głowy leżącym obrazem, udał się w stronę salonu. Bezbronny.
Uzbrojenie się choćby w jakiś ciężki przedmiot który ewentualnie posłużyłby do obrony, nie przyszło mu wcześniej na myśl. To przez zmęczenie. Brak snu i ból głowy.
W nozdrza uderzył go osobliwy smród. Jeśli to psisko wypróżniło się w jego salonie, bez względu na konsekwencje znajdzie je i zaszlachtuje. Poruszając się w zupełnych ciemnościach, w końcu olśniło go by zapalić światło.
Gdy je włączył, jego oczom ukazała się abstrakcja składająca się z plam krzepnącej krwi i umierających tkanek. Rozbita na miazgę wątroba obok rozdeptanego płuca. Wijące się chaotycznie po całym obrazie śliskie węże jelit. W centrum kształt, będący zapewne niegdyś ciałem kobiecym.
Ciałem sąsiadki.
Kobiety młodej, aczkolwiek według niego zupełnie nieatrakcyjnej. Nawet gdy była jeszcze czysta, nie splamiona własną krwią i wyglądająca bardziej jak człowiek, niż jak zarżnięta i bezsensownie zmasakrowana świnia, leżąca na środku jego salonu.
Gdy oczy przyzwyczaiły się do oślepiającego światła lampy, a do mózgu w końcu dotarło, że ma przed sobą trupa, odruchowo się odwrócił. Po części nie wiedział dlaczego. Czy spowodowała to chęć sięgnięcia po telefon, a może była to myśl o ucieczce, aby nie posądzono go o morderstwo? Jednak na pewno chciał odwrócić wzrok od makabry i uwolnić nos od zapachu. O tym ostatnim przypomniał mu własny żołądek, gdy poczuł soki trawienne w ustach.
Nieistotne co chciał zrobić, czy też co poczuł.
Zanim zdążył sobie cokolwiek uświadomić, zobaczył mężczyznę z uniesioną ręką. Z twarzą nie zdradzającą żadnych myśli i emocji. Z twardym wzrokiem, przeszywającym na wylot, tak samo jak nóż, którym nieproszony gość momentalnie rozciął mu gardło. Zanim zdążył uświadomić sobie, co właśnie go spotkało, padł na podłogę. Desperacko próbując łapać oddech, a może wołać o pomoc lub wrzeszczeć z bólu, wyduszał z siebie jedynie charczenie. Z ust potoczyła się szkarłatna piana. Nożownik, upuszczając rzeźnicki nóż, w milczeniu i bezruchu czekał, aż charczenie ustanie.

***

   Prosto i przyjemne. Materiał zaczął współpracować z nim od razu. W przeciwieństwie do poprzedniej sztuki, która narobiła sporo niepotrzebnego hałasu. Czas, czas. Niewiele mu go zostało. Krew krzepnie. Stężenie pośmiertne nie ułatwia pracy.
Idealnie. Wyciągnął z kieszeni jabłko, które umieścił pomiędzy ciałami. Jego dzieło zostało ukończone. Oto jego „Adam i Ewa”.